Bariera zapobiegająca skażeniu

Bariera zapobiegająca skażeniu to struktura do kształtowania terenu, która zapobiega rozprzestrzenianiu się skażenia przez glebę, blokując propagację skażenia w polach ziemi bezpośrednio pod nią. Działa jako poziomy element confinement: gdy jest umieszczona nad ciągłym gruntem, skażenie nie przejdzie z jednej strony na drugą przez kafelki ziemi pod barierą. Bariera nie zmienia poziomów nawadniania pobliskiego terenu i dlatego nie wpływa na nawodnienie ani suchość przyległej gleby.

Skażenie może rozchodzić się po przekątnej, więc Bariera zapobiegająca skażeniu musi tworzyć nieprzerwaną, zwartą ścianę przeciwko diagonalnym ścieżkom rozprzestrzeniania, aby była w pełni skuteczna. Luka w terenie pod barierą (na przykład puste pole lub brakujący kafelek ziemi) przerywa jej ochronne działanie w tym miejscu. Bariera może być używana na nawiasach terenu, aby zapobiec bezpośredniemu spadaniu skażenia do warstw poniżej miejsca, w którym jest położona, pod warunkiem że grunt poniżej jest ciągły i bez przerw.

• Bariera zapobiegająca skażeniu zatrzymuje rozprzestrzenianie skażenia tylko w polach ziemi bezpośrednio pod nią; nie blokuje przenoszenia skażenia przez nieprzyległe kafelki.
• Bariery nie zmieniają nawadniania ani wilgotności gleby; wpływają jedynie na propagację skażenia.
• Skażenie rozprzestrzenia się po przekątnej; umieszczaj bariery w ciągłych liniach bez przerw, aby zablokować diagonalne trasy.
• Luki w terenie pod barierą sprawią, że dany fragment będzie nieskuteczny.
• Bariery umieszczone na nawiasach terenu nadal blokują skażenie pod nimi, jeśli wymóg ciągłości gruntu jest spełniony.

Przedmiot został wprowadzony w aktualizacji 5. W aktualizacji 7 bariera otrzymała połączoną teksturę dla wyraźniejszej wizualnej ciągłości i zmieniono ją tak, że układanie barier w linii diagonalnej nie blokuje już innych istotnych efektów dotyczących gruntu. Przykłady wizualne pokazują użycie na nawiasach terenu i demonstrują, jak luki w podłożu przerywają skuteczność bariery.